Category Archive Hazır Karışık Agrega tse belgesi

yapı malzemesi ce belgesi

ce belgesi

Yapı Malzemesi Direktifi

Kapsamı:

Yapı Malzemeleri Yönetmeliği, yapı işlerine ilişkin temel gereksinimler açısından yapı malzemelerine uygulanacak kuralları kapsar. Yapı Malzemeleri: Binalar ve diğer Yapı mühendisliği işlerini içermek üzere tüm yapı işlerinde kalıcı olarak kullanılmak amacı ile üretilen bütün malzemeleri. Yapı malzemelerine bazı örnekler:

  • Kapı, pencere ve bileşenleri
  • Membranlar
  • Isı yalıtım elemanları
  • Prefabrik beton ürünleri
  • Alçıtaşı esaslı ürünler
  • Yer dokumaları
  • Duvarcılık ile ilgili ürünler
  • Sıhhi tesisat malzemeleri
  • Yapılarda kullanılan ahşap malzemeler ve yardımcı malzemeleri
  • İnşaat kireci ve hidrolik bağlayıcılar
  • Atık Su İle İlgili Ürünler
  • Beton, harç, sıva ve bunlarla ilgili ürünler
  • Yol yapımında kullanılan ürünler
  • Yapı işlerinde kullanılan yapıştırıcılar
  • Çatı kaplamaları, aydınlatmaları, pencereleri ve yardımcı malzemeler
  • Döşemeler
  • Yangın alarmı, müdahale ve ateş ve duman kontrol ve önleme donanımları
  • Mekan ısıtma uygulamaları

Yasal Durum:

27 Haziran 1991 tarihinden itibaren, 89/106/EC Yapı Malzemeleri Yönetmeliği (Construction Products Directive) Üye Ülkelerde zorunlu olmuştur. 8 Eylül 2002 de Türkiye de Yapı Malzemeleri Yönetmeliği (89/106/AT) olarak yayınlanmıştır ve zorunlu hale gelmiştir.

 

Kapsamımızdaki Ürün Standardları :

 

ÜRÜN SINIFLARI
ÜRÜNLER ÜRÜN STANDARDI
 (CEN/EOTA)
 
 
Yapılarda kullanılan ısı Mineral Yün (MW) EN 13162
yalıtım malzemeleri Genleştirilmiş polietilen(EPS) EN 13163
 1999/91/CE Ekstrüzyonla İmal Edilen Polistiren  Köpük (XPS) EN 13164
Sert Poliüretan Köpük(PUR) EN 13165
Fenolik köpük  (PF) EN 13166
Cam Yünü  (CG) EN 13167
Rende Yongası (WW) EN 13168
Genleştirilmiş perlitten  (EPB) EN 13169
Meşe Mantarı Levhaları  (ICB) EN 13170
Odun Lifli (WF) EN 13171
Genleştirilmiş kil hafif agregadan  (LWA) EN 14063-1
Genleştirilmiş perlitten  (EP) EN 14316-1
Pullu vermikülit  (EV) EN 14317-1
Sabit yangın söndürme sistemleri Yassı hortumlu hortum sistemleri EN 671-2
1996/577/CE Yarı sert hortumlu hortum makaraları EN 672-1
Doğal duman ve ısı boşaltma vantilâtörleri EN 12101-2
Sprinkler ve Su Püskürtme Elemanları EN 12259
Gazlı yangın söndürme sistemleri EN 12094
Toz Sistemleri EN 12416
Yer altı yangın hidrantları EN 14339
Yer üstü yangın hidrantları EN 14384
Kapılar, Pencereler, Bina Donanımları Acil çıkış tertibatları EN 179
 1999/93/CE Yatay kolla çalışan acil çıkış tertibatları EN 1125
Tek eksenli menteşeler EN 1935
Kontrollü kapı kapatma cihazları EN 1154
İki yöne açılan otomatik kapılar için elektrikle tahrik edilen açık tutma cihazları EN 1155
Kapı ayar cihazları EN 1158
Mekanik olarak çalıştırılan kilitler, diller ve kilitleme plâkaları EN 12209
Endüstriyel ve ticarî yapılar ve garajlarda kullanılan EN 13241-1
Pencereler ve yaya geçişine uygun hazır dış kapılar EN 14351-1
Beton, Harç ve Şerbet İçin kimyasal katkılar Beton Katkıları EN 934-2
1999/93/CE Öngerme Çeliği İçin Şerbet Katkıları EN 934-4
Ahşap esaslı levhalar  ahşap esaslı levhalar EN 13986
1997/462/CE
Yer döşemeleri    Elâstik, tekstil ve lâmine yer döşemeleri EN 14041
1997/808/CE Ahşap yer döşemeleri EN 14342
Birden çok spor dalında kullanım için iç mekan yüzeyleri EN 14904
Yapılarda kullanılan camlar Cam esaslı yalıtım birimleri EN 1279-5
2000/245/CE Lamine cam ve lamine emniyet camı EN 14449
Isıl olarak temperlenmiş soda kireç silikat emniyet camı EN 12150-2
Isıl olarak temperlenmiş soda kireç silikat emniyet camı EN 572-9
Isı ile mukavemeti artırılmış (kısmî temperlenmiş) soda kireç silikat cam EN 1863-2
Borosilikat camlar EN 1748-1-2
Cam seramikler EN 1748-2-2
Kimyasal olarak dayanıklılığı artırılmış soda kireç silikat cam EN 12337-2
Isıl olarak temperlenmiş borosilikat emniyet camı EN 13024-2
Kaplamalı cam EN 1096-4
Temel toprak alkali silikat cam mamuller EN 14178-2
Tavan ve duvar kaplamaları Yüksek basınçta sıkıştırılmış -Dekoratif lâmine levhalar (HPL) EN 438-7
1998/437/CE Asma tavanlar EN 13964
İç ve dış masif ahşap kaplamalar EN 14915
Esnek levhalar – Su yalıtımı için          Çatılarda su yalıtımında kullanılan takviyeli bitümlü levhalar EN 13707
1999/90/CE Sürekli olmayan çatı kaplama levhaları için alt tabaka EN 13859-1
Duvarlar için alt tabaka EN 13859-2
Çatılarda su yalıtımı için kullanılan plastik ve lastik levhalar EN 13956
Plastik ve lastik rutubet yalıtım levhaları EN 13967
Bitümlü rutubet yalıtım levhaları EN 13969
Bitümlü su buharı kontrol tabakaları EN 13970
Su buharını kontrol için plastik ve lastik tabakalar EN 13984
Alçı levhalar ve benzeri Alçı levhalar EN 520
1995/467/CE Alçı levha sistemlerinde kullanılan metal çerçeve bileşenleri EN 14195
Düz levhalar (sleytler) Düz levhalar (sleytler) ve bağlantı parçaları Elyaf takviyeli çimento kul. imal edilmiş EN 492
1998/436/CE Oluklu levhalar ve bağlantı parçaları Elyaf takviyeli çimento kul. imal edilmiş EN 494
Elyaf takviyeli çimento kullanılarak imal edilmiş düz levhalar EN 12467
Çatılar      Plâstik, tekli çatı ışıklıkları EN 1873
1998/437/CE Bitümlü levhalar (shingle) – Mineral ve/veya sentetik takviyeli EN 544
Ahşap yapılar    Tutkallı lâmine kereste EN 14080
1997/176/CE Dikdörtgen kesilmiş yapı kerestelerinin mukavemet sınıflandırması EN 14081-1
Yol Aletleri Yol trafik gürültüsünü azaltıcı tertibatlar EN 14388
Taşıt korkuluk sistemleri EN 1317-5
Beton yapıların korunması ve Beton için yüzey koruma sistemleri EN 1504-2
tamiri için mamuller ve sistemler
Kendini taşıyan çift yüzeyli metal  Kendini taşıyan çift yüzeyli metal kaplama yalıtım panelleri EN 14509
kaplama yalıtım panelleri

 

Uygunluk Değerlendirme Süreci

Yapı Malzemeleri Yönetmeliği kapsamına giren bir ekipmana CE işareti vurulabilmesi için harmonize standartların yada Avrupa Teknik Onay Kılavuzlarının yürürlükte olması gerekmektedir. Harmonize standartlar ve ATOK olmadan bir ürün yapı malzemesi de olsa CE işaretleme yapılamaz. Yapı Malzemeleri Yönetmeliğinde ürün gruplarına göre tüm uygunluk değerlendirme sistemleri Konsey Kararları ile tanımlanmıştır. Yapı Malzemeleri Yönetmeliğinde 4 Sistem Tanımlanmıştır. Bu sistemlerde Üreticinin ve Onaylanmış Kurumların görevleri ayrı ayrı tanımlanmıştır.

Uygunluğun Belgelendirilmesi (Uygunluk Beyanı ile birlikte)

  • SİSTEM 1 & 1+ seviyesindeki ürünler için;
    Malzemenin başlangıç tip testi; fabrika ve FÜK’ün ilk tetkiki; FÜK’ün devamlı gözetimi;
    alınan numunelerin deneyi.
  • SİSTEM 2 & 2+ seviyesindeki ürünler için;
    FÜK’ün belgelendirilmesi; FÜK’ün devamlı gözetimi, değerlendirilmesi ve onaylanması.
  • SİSTEM 3 seviyesindeki ürünler için;
    Malzemenin (onaylanmış laboratuar tarafından) başlangıç tip testi.
  • SİSTEM 4 seviyesindeki ürünler için;
    Onaylanmış kuruluşa gerek yoktur, tüm görevler üreticinindir.

Uygunluk Değerlendirme Prosedürleri

(a) Onaylanmış kurum yada üretici tarafından ürünün ilk tip testinin yapılması;

(b) Onaylanmış kurum yada üretici tarafından önceden belirtilen test planına göre fabrikadan alınan numunelerin test edilmesi ;

(c) Onaylanmış kurum yada üretici tarafından fabrikadan , pazara sunulmuş ürünlerden yada inşaat bölgesinden alınan numuneleri denetim-test edilmesi ;

(d) Onaylanmış kurum yada üretici tarafından gönderilmek üzere hazır bekletilen yada gönderilmiş partiden alınan numunelerin test edilmesi ;

(e) Üretici tarafından Fabrika Üretim Kontrolünün sağlanması;

(f) Onaylanmış kurum tarafından fabrika ve fabrika üretim kontrolünün ilk denetimi ;

(g) Sürekli gözetim , Onaylanmış bir kurum tarafından fabrika üretim kontrolünün denetlenmesi ve sorgulanması

Başlangıç Tip Testleri :

Teknik dokümanlarda tanımlanan tüm testlerin gerçekleştirilmesidir. Bu testler ile ürünün kullanım için uygunluğu değerlendirilmez. Ürün performansının teknik dokümanlarda açıklanan özellikler ile karşılaştırmasını gösterir.

Fabrika Üretim Kontrolü (FÜK) :

Üretici tarafından uygulanan sürekli iç üretim kontrolüdür. Yapı Malzemelerinin teknik dokümanlara uygun olarak üretildiğinin üretici tarafından güvence altına alınmasıdır. Üretici tarafından benimsenmiş tüm koşulların ve gereksinimlerin prosedür ve politikalar şeklinde dokümante edilmesidir. Bu dokümantasyon kalitenin nasıl sağlandığını, ürün özelliklerinin nasıl sağlandığını ve operasyonların nasıl kontrol edildiğini gösterir.

Numunelerin Test-Denetimi :

Ürün uygunluk belgelendirmesi için (Örnek Sistem 1+) Onaylanmış Kurum yada Üretici tarafından İnşaat Sahasından, Fabrika Alanından yada Satış Merkezlerinden alınan numunelerin test-denetimidir. Numune test-denetimi ilk tip testine göre test edilir ve beyan edilen gereksinimlere uygunluk incelenir.

Yapı malzemeleri yönetmeliğin EK I’inde yer alan Temel Sağlık ve Güvenlik Gereksinimlerini karşılamalıdır. 
Bunlar:

  1.  Mekanik Dayanım ve Denge
  2. Yangın Emniyeti
  3. Hijyen, Sağlık ve Çevre
  4. Kullanım Emniyeti
  5. Gürültüden Korunma
  6. Enerji Tasarrufu ve Isı Tutma
Paylaş

Tags, , , , , ,

parke bordür ce belgesi

Parka bordür ce belgesi

 

PARKE BORDÜR CE BELGESİ

305/301/AB  Yapı malzemesi yönetmeliğine göre  beton parke bordür taşı ürünlerine aşağıda standart kapsamında

CE  Belgesi aslınması zorunlulugu geririlmiştir.

 

TSE EN 2824  1338 PARKE TAŞI 

TSE EN  436 EN 1340  BORDÜR TAŞI

 

Mevcut üretimleri olan ve yeni üretime başlamış tüm firmaların  parke bordür belgelerini almadan üretim yapmaları cezai yükümlülüğü getirir.

ÖZKAN DANIŞMANLIK  Olarak  Parke Bordür Ce belgelendirme  Hizmet Veren Firmayız Anahtar Teslim Hizmet Vermekteyiz

Bizden Bilgi Almadan ve  Teklif Almadan  İşlemlere Başlamayınız.  

Parke Bordür Ce Belgesi Uzmanı :  uğur SEZEN   :0532 179 87 70 

Paylaş

Tags, , , , ,

agrega deneyleri

AGREGA DENEYLERİ :  

I -Agregalardan numune alma
II -Fiziksel özelliklerinin belirlenmesi için yapılan deneyler
III -Mekanik özelliklerinin belirlenmesi için yapılan deneyler
IV -Agrega içinde, betona zarar veren (zararlı) maddelerin belirlenmesi için
yapılan deneyler
I. Agregalardan numune alma

II. Agreganın fiziksel özelliklerinin belirlenmesi için yapılan deneyler

1. Agreganın rutubet durumu

Fırın kurusu

Hava kurusu

Yüzey kuru

Islak

2. Birim ağırlık

 

Birim ağırlık; yığın halindeki agreganın taneleri arasındaki boşluklar da dahil birim hacmin ağırlığıdır.

Ä = Pa / V

Pa : Agreganın ağırlığı

V : Ölçü kabının hacmi

Özgül ağırlık
Özgül ağırlık; agrega tanelerinin işgal ettiği

mutlak birim hacim ağırlığıdır.

äa= W1 / (W1+W2-W3)

W1 : Numunenin ağırlığı

W2 : Su ile dolu ölçü kabının ağırlığı

W3 : İçine numune konmuş, su dolu kabın ağırlığı

 

4. Kompasite

Agreganın kompasitesi (k)

k = Ä / ä

ä : Agreganın özgül ağırlığı

Ä : Agreganın birim ağırlığı

Boşluk; Birim ağırlık daima özgül ağırlıktan küçük olduğuna göre kompasite 1’den küçük değer alacaktır. Bu durumda, yığın halindeki agreganın birim hacimdeki boşluk kompasiteyi 1’e amamlayan değer olacaktır. p (boşluk) = 1 – k

5. Granülometri (Tane dağılımı)

Bir agregada belirli boyutlardaki tanelerin dağılımını gösteren eğriye“granülometri eğrisi” denilir. Bu eğrinin belirlenmesi için elek analizi deneyi yapılır. Beton üretiminde kullanılacak karışım agregasının granülometrisi “ideal granülometri eğrileri” ile uyuşmalı veya “ideal bölge” içinde kalmalıdır.

6. Granülometri eğrileri (TS 706)

 

Referans granülometri eğrisi (Dmax=31,5mm)

 

7. Granülometri eğrileri (TS 706)

Referans granülometri eğrisi (Dmax=16mm)

8. Granülometri

Beton karışım agregasının ideal bölge içinde kalmasının istenmesinin en önemli nedenlerinden biri kompasitenin yüksek olmasıdır. Dolayısı ile kompasitesi yükselen betonun dayanımı da büyük değer alacaktır. Diğer taraftan kompasitesi yüksek agreganın kullanılması ile tanelerin arasını doldurmak için daha az çimento gerekecektir, böylece daha ekonomik beton üretilmiş olacaktır.

9. Granülometri

Bir agreganın granülometri eğrisi aşağıdaki özellikleri gösterir:

  • Granülometri eğrisi artan bir eğridir, sınır durumda ancak yatay doğru parçaları olabilir.
  • Eğrinin %100 çizgisine yakın olması, karışımın ince olduğunu, %0 çizgisine yakın olması agreganın iri olduğunu gösterir.
  • Eğri tüm elek bölgesinde mevcuttur, eğrinin %100 veya %0 çizgisi ile çakışması, o bölgede bulunmadığı anlamına gelmez.
  • Birbirini izleyen iki elek numarasına karşı gelen % ordinatları farkı, agrega yığınında o iki elek arasında kalan malzeme % sini verir.
  • Eğer eğride yatay bir çizgi varsa, bu yatay çizgiye karşı gelen elekler arasında tane boyu tane yok demektir. Bu tür granülometriye sahip olan agregalara “kesikli” granülometrili agregalar denir.

10 .İncelik modülü


İncelik modülü, bir agreganın granülomerik bileşimi hakkında bilgi veren tek bir sayıdır.

İncelik modülü, her bir eleğe karşı gelen % ordinatların, 100’den farklarının toplanması ve bu toplamın 100’e bölünmesi ile elde edilir.

Agrega taneleri küçüldükçe incelik modülü azalır, taneler irileştikçe incelik modülü büyür.

Aynı incelik modülüne sahip agregaların granülometri eğrileri farklı olabilir.

 

III. Agreganın mekanik özelliklerinin belirlenmesi için yapılan deneyler

1. Tane dayanımı

Agreganın tane dayanımı, alındığı kayacın cinsi ve mevcut durumunun petrografik yönden incelenmesi ile yaklaşık olarak değerlendirilebilir. TS 706’ya göre taşın suya doygun haldeki küp basınç dayanımı veya çapı yüksekliğine eşit silindir basınç dayanımı en az 1000 kgf/cm2 (98N/mm) ise mekanik özellik ile ilgili başka incelemeye gerek yoktur.

Tane dayanımı Basınç dayanımının 1000 kgf/cm2 den küçük olması halinde ve kuşkulu durumlarda agregalarda aşağıda açıklanan aşınmaya dayanıklılık deney sonuçlarına bakılır. Eğer iri agrega olarak çakıl kullanılıyor ise aşınmaya dayanıklılık deneyleri uygulanarak karar verilir.

2. Aşınma dayanımı (TS 699)(Los Angeles deneyi)

Bu deneyde kullanılan cihaz iki tarafı kapalı, ekseni etrafında dönebilen, iç çapı 710 mm, boyu 508 mm olan bir çelik silindirden oluşmaktadır. Silindir içinde belirli ağırlıkta ve sayıda çelik ilyeler mevcuttur. Alet 100 ve 500 devir sonunda silindirden çıkarılan numune 1,6 mm lik kare gözlü elekten elenerek, alta geçen miktarın %’si hesaplanır. Bu değer deney sonrasındaki kayıp yüzdesini ifade eder. TS 706, 100 dönme sonunda ağırlıkça %10, 500 dönme sonunda %50’den az kayıp varsa agreganın yeterli dayanıma sahip olduğu kabul edilmektedir.

3. Agregalarda dona dayanıklılık (TS 3655)

Soğuk iklimlerde üretilen betonun donma etkisi ile yüzeyinin soyulmaması ve bir bütün olarak betonun parçalanmaması istenir. Betonun dona dayanıklılığında agrega önemli rol oynar. Bu nedenle donma etkisinde kalacak betonlarda kullanılacak agreganın da dona dayanıklı olması istenir. TS 706, iri agrega olarak kırmataş kullanıldığında, taşın su emme oranının ağırlıkça %0,5’den büyük olmaması veya TS 699’a göre elde edildiği kayacın suya doygun haldeki küp

basınç dayanımı en az 1500 kgf/cm2 olması halinde, agreganın dona dayanıklı olduğunu kabul etmektedir.

4. Agregalarda dona dayanıklılık (TS 3655)

TS 3655’de üç farklı dona dayanıklılık deney yöntemi bulunmaktadır;

  1. Dona dayanıklılığın şiddetli don etkisi altında belirlenmesi (suda donma)
  2. Dona dayanıklılığın orta şiddetteki don etkisi altında belirlenmesi (havada donma)
  3. Dona dayanıklılığın kimyasal yöntemle belirlenmesi (Sodyum Sülfat ve Magnezyum Sülfat Deneyi)

IV. Agreganın içinde, betona zarar veren maddelerin belirlenmesi için yapılan deneyler

(zararlı maddeler)

  1. İnce maddeler (Yıkanabilir maddeler)
  2. Organik maddeler
  3. Hafif maddeler
  4. Alkali-agrega reaksiyonuna sebep olan maddeler

Kaynaklar

TS 706,TS 707,TS 3526 ,TS 3527 ,TS 3528 ,TS 3529 ,TS 3530 ,TS 3655
Paylaş

Tags, , , , , ,